ΑΣΤΗΡ

ΠΑΝΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΧΑΡΙΣΑ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ
ΜΕ ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΣΤΡΑ.ΣΟΥ ΕΙΧΑ ΓΡΑΨΕΙ
ΚΑΙ ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΘΥΜΑΜΑΙ...
ΣΑΝ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΠΡΙΓΚΗΠΑ ΘΑ ΒΡΙΣΚΑΜΕ ΤΟΝ
ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΑΣ.ΤΗΝ ΓΗ ΜΑΣ.
ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΑ ΝΑ ΠΕΤΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ...
ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΣΥΡΤΑΡΙ ΘΑ ΚΛΕΙΔΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ
ΟΠΩΣ ΤΟΣΑ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΑΛΛΑ.
ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΦΑΕΙ Η ΣΚΟΝΗ.ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ
ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟΣ.ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕΙ
Η ΣΚΟΝΗ.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΩ ΠΩΣ ΠΕΤΑΩ
ΑΠΟ ΑΣΤΕΡΙ ΣΕ ΑΣΤΕΡΙ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΖΕΣΤΗ ΦΩΝΗ
ΣΟΥ ΝΑ ΜΕ ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ
ΠΩΣ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ...
Μ'ΑΚΟΥΣ;

ΦΡΙΚΗ

ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟ ΧΕΡΙ..
ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΤΕ...ΟΧΙ.
ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΝΙΩΣΩ ΡΟΜΑΝΤΙΚΑ
ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΒΟΛΤΑ ΟΝΕΙΡΙΚΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ...
ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΣΩΣΕΙ.ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΣΚΑΝΔΑΛΗ ΛΟΥΛΟΥΔΙ
ΜΕΤΑΞΕΝΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΧΑΙΔΕΨΕΙ ΤΑ ΡΟΔΑΛΑ ΜΑΓΟΥΛΑ ΜΟΥ.
ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΡΟΤΑΦΟ.ΜΟΝΟ ΕΥΩΔΙΑ ΘΑ ΔΙΑΠΕΡΝΑ
ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΓΓΙΖΕΙ.
ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΝΟΥΣ ΜΟΥ.
ΘΕΛΩ ΑΛΛΗ ΙΘΑΚΗ.ΟΧΙ ΑΥΤΗ ΕΔΩ.
ΜΟΝΟ ΑΝΘΟΥΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΗΛΙΟ...
ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ.

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

*
ΖΕΣΤΗ ΣΚΙΑ ΕΓΙΝΕ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ
ΠΟΥ ΕΡΠΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΙΝΕΙΣ.

ΣΕ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ.

ΚΡΥΦΑ ΤΥΛΙΓΕΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΣΟΥ
ΣΑΝ ΠΡΟΣΤΑΤΙΔΑ ΘΕΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΡΟΥΦΗΞΕΙ ΤΗΝ ΒΡΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ
ΠΟΥ ΣΕ ΛΟΥΖΕΙ.

ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ ΤΗΝ ΩΡΑ
ΠΟΥ ΑΝΑΡΡΙΧΑΤΑΙ Η ΣΕΛΗΝΗ
ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΠΟΥ ΔΙΑΛΕΞΕΣ ΝΑ
ΤΑΞΙΔΕΨΕΙΣ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ.

ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΒΟΥΒΑ,ΜΑ ΑΓΕΡΩΧΑ,
ΚΑΙ ΞΟΡΚΙΖΕΙ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΠΟΥ ''ΑΓΑΠΗΣΕΣ''.

ΣΕ ΠΙΑΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΦΙΧΤΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΔΗΓΕΙ
ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΕΙ
ΠΟΣΟ ΓΑΛΗΝΙΑ ΚΑΙ ΦΩΤΕΙΝΗ ΦΑΙΝΕΤΑΙ
ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΘΑΡΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ.

ΣΕ ΑΓΓΙΖΕΙ ΑΠΑΛΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ,ΣΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ
ΑΠΟΚΟΙΜΙΕΤΑΙ ΑΓΝΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΕ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ
ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.



*
''27''


ΚΟΙΤΑΞΑ ΜΕΣ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΚΑΙ ΕΙΔΑ
ΡΥΤΙΔΕΣ ΧΑΡΑΓΜΕΝΕΣ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΠΟΝΟ.

ΕΙΔΑ ΕΝΑ ΚΛΕΦΤΗ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΒΟΥΤΑΕΙ ΣΤΗΝ ΛΑΣΠΗ
ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ.

ΕΝΙΩΣΑ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΝΑ ΔΙΑΠΕΡΝΑΕΙ
ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΜΟΥ,
ΠΟΥ ΡΑΓΙΣΑΝ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΕΙΡΑΨΙΑ ΜΑΣ.

ΜΥΡΙΣΑ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΠΟΥ ΧΥΘΗΚΕ ΣΤΑ ΑΚΡΙΒΑ ΣΕΝΤΟΝΙΑ
ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΕΤΡΕΜΑΝ ΣΤΗΝ ΣΚΕΨΗ
ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ ΣΟΥ.

ΣΚΟΡΠΙΣΑ ΚΡΑΥΓΕΣ ΣΤΟΥΣ ΠΑΓΩΜΕΝΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΜΟΥ.
ΠΟΝΕΜΕΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ.

ΕΒΑΨΑ ΜΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΓΙΟΝ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΚΑΙ ΦΙΛΗΣΑ
ΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΡΘΕΣ ΩΣ ΤΩΡΑ ΝΑ ΠΑΤΗΣΕΙΣ.
ΣΑΝ ΚΗΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΑΙΜΑ ΕΜΕΙΝΑΝ ΤΑ ΙΧΝΗ ΜΟΥ
ΝΑ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΠΩΣ Η ΑΓΑΠΗ ΑΛΛΑΖΕΙ ΧΡΩΜΑ...

ΕΣΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙΣ ΛΕΥΚΗ....


*

ΚΙΤΡΙΝΑ ΦΥΛΛΑ ΚΑΛΥΨΑΝ
ΤΑ ΥΓΡΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ.
ΕΠΕΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΡΑΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΟ
ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΩ ΓΙΑ ΣΑΡΚΑ ΜΟΥ.
ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΜΑΤΩΜΕΝΟ
ΗΛΙΟ ΣΟΥ.ΤΟΝ ΕΚΡΥΨΑΝ ΒΑΘΙΑ
ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΥΧΡΩΜΕΣ ΤΟΥΛΙΠΕΣ
ΠΟΥ ΣΤΟΛΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΟΥ.
ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΑΓΓΙΞΩ ΤΗΝ ΠΛΗΓΗ ΣΤΑ
ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ.ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΣΒΗΣΤΗΚΕ ΤΟ ΧΡΩΜΑ
ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΡΙΚΤΟ ΑΝΤΙΟ.
ΣΙΓΟΤΡΑΓΟΥΔΩ ΛΟΓΙΑ ΑΓΑΠΗΣ.ΜΑ ΠΟΥ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΒΡΩ
ΓΙΑ ΝΑ ΦΩΝΑΞΩ;ΧΑΘΗΚΕ Ο ΗΧΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΥΜΜΑΤΑ
ΠΟΥ ΕΠΝΙΞΑΝ ΤΟ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΟΥ.
ΠΟΙΟΣ ΣΤΙΧΟΣ ΘΑ ΑΠΑΛΥΝΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ;
ΠΟΙΑ ΣΙΩΠΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΧΡΥΣΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ;
ΕΙΝΑΙ ΒΟΥΒΕΣ ΟΙ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ...
ΠΟΙΟΣ ΤΑΧΑ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΙ;
ΕΣΥ;

ΜΑ ΚΑΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ.ΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΕΦΥΓΕ ΤΟ ΧΡΩΜΑ...




-ΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΤΑ ΓΡΑΦΩ;ΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΣΤΑ ΧΑΡΙΖΩ; ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
ΠΟΥ ΘΕΛΗΣΕΣ ΝΑ ΤΑ ''ΓΡΑΨΕΙΣ''ΜΕ ΤΟ ΜΙΣΟΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟ ΜΟΛΥΒΙ ΣΟΥ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΣΟΥ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ.ΞΕΡΕΙΣ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΜΠΛΕ ΗΛΕΚΤΡΙΚ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΡΙΓΕΣ ΣΤΟ ΠΛΑΙ.ΩΡΑΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΑΛΛΑ ΠΑΛΙΑ...ΠΕΡΑΣΑΝ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ...

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ

ΠΟΣΟ ΠΟΝΑΕΙ Η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΝΑ 'ΞΕΡΕΣ...
ΟΛΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΕΔΩ ΚΙ ΟΜΩΣ ΠΕΡΝΟΥΝ ΑΔΙΑΦΟΡΑ
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΗΣΕΣ ΝΑ ΤΑ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΕΡΜΗΤΙΚΑ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΜΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΣ.
ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΓΕΜΑΤΟΣ.ΓΙΑΤΙ;
ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ....

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ...

ΞΥΠΝΗΣΑ ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΗ ΣΗΜΕΡΑ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΠΙΑ.ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΟΥ.
ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.ΜΑΣ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
ΕΝΑΣ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟΣ.
ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ.
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ... ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ.
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΕΣΥ.ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΟΠΩΣ ΚΑΙ Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ.

ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ ΜΟΥ

ΚΑΘΩΣ ΞΥΠΝΗΣΑ ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΜΙΑ ΝΕΡΑΙΔΑ.
ΗΤΑΝ ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ ΠΟΥ ΠΑΦΛΑΖΕΙ ΚΑΤΩ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΣΕΝΤΟΝΙ ΜΟΥ.
ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΛΑΜΠΕΡΗ ΜΕ ΤΑ ΑΝΑΓΛΥΦΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ
ΕΒΓΑΖΕ ΗΧΟΥΣ ΣΑΝ ΑΠΟ ΠΑΝΑΚΡΙΒΟ ΚΡΥΣΤΑΛΛΟ.
ΑΓΑΠΗ ΘΑΡΡΩ ΤΗΝ ΛΕΓΑΝΕ...
ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΤΙΜΙΑ ΜΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΑ ΙΣΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ
ΣΚΑΡΦΑΛΩΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΕΨΕΙ ΜΕ ΤΟ ΡΑΒΔΙ ΤΗΣ
ΤΟ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΚΟΡΜΙ ΜΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΣΕΝΤΟΝΙΑ.
ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙ ΖΩΗ.ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΩ ΞΑΝΑ.
ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΠΩΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΟΠΩΣ ΠΡΙΝ ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΙ
ΠΩΣ ΘΑ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΤΕΙ ΠΟΛΥ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ.
Η ΑΓΑΠΗ ΘΑ ΜΕ ΒΡΕΙ,ΜΟΥ ΕΙΠΕ,ΣΥΝΤΟΜΑ.ΕΧΕ ΥΠΟΜΟΝΗ.
ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΒΟΥΤΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΩΚΕΑΝΟ ΜΟΥ
ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΙΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΗ...

ΑΦΗ

ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΕΠΙΜΟΝΑ.
ΕΙΝΑΙ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΜΕΝΑ ΚΑΙ ΜΑΤΩΜΕΝΑ
ΙΣΩΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΛΗΡΑ ΑΝΤΙΣΗΠΤΙΚΑ ΤΗΣ
ΝΟΘΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΟΥ.ΕΓΩ ΕΧΩ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ
ΕΞΗΓΗΣΗ.ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΚΑΙΡΟ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑΝ ΝΑ
ΣΕ ΑΓΓΙΞΟΥΝ.ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΟΥΝ
ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΙΔΡΩΝΟΥΝ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ
ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΣΕ ΔΩ.ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΑΦΗΣ ΚΡΕΜΑΣΤΗΚΕ
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ.ΚΑΤΙ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΕΛΟΥΔΙΝΗ
ΕΠΙΔΕΡΜΙΔΑ ΣΟΥ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗΣΑ ΟΠΩΣ ΤΟΣΑ ΚΑΙ ΤΟΣΑ
ΑΛΛΑ ΕΠΑΝΩ ΣΟΥ,ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΚΛΕΨΩ ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΩ
ΟΤΙ ΕΧΩ ΚΑΤΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟ ΑΦΟΥ ΑΚΟΜΑ ΜΟΥ
ΑΚΟΝΙΖΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ.
ΤΕΝΤΩΝΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΙΤΑΖΩ ΕΠΙΜΟΝΑ.ΚΑΘΩΣ
ΤΡΕΧΟΥΝ ΑΡΓΑ ΟΙ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΣΥΛΛΟΓΙΖΟΜΑΙ ΠΩΣ ΤΑΧΑ
ΕΧΩ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ.ΜΑΤΑΙΗ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ,
ΑΦΟΥ ΕΧΩ ΣΒΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΜΕ ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΠΕΤΑΞΩ.